Bazı cümleler vardır; insanın kalbine bir çivi gibi çakılır.
Ne kadar kaçsan da peşini bırakmaz.
Peygamber Efendimiz (ASM) bir gün buyuruyor ki:
“Beni Hûd Suresi ihtiyarlattı.”
Sebebi ne?
Bir ayet.
“Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!”
İşte mesele bu.
Düşünün...
Allah’ın Resulü bile bu ayetin ağırlığını hissediyor.
Endişe ediyor.
Ürperiyor.
Peki biz?
Hiç aklımıza geliyor mu?
Bir an durup düşündük mü:
“Bize neler emrolundu?”
Mesela…
Ramazan ayındayız.
İftar sofraları kuruluyor.
Tatlılar, börekler, çorbalar...
Ama Peygamber Efendimiz (ASM) ne buyuruyor:
“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.”
Soralım kendimize:
Bu cümle içimizi sızlatıyor mu?
Çok uzağa gitme,
Gazze'ye, Doğu Türkistan'a, Myanmar'a
Afrika'daki Aç yatan kardeşlerimize,
Bir apartmanda oturuyoruz.
Yan dairemizde kim yaşıyor, biliyor muyuz?
Borcu var mı?
İhtiyacı var mı?
Yoksa kapıyı kapatıp
“Benim sofram dolu ya, gerisi önemli değil” mi diyoruz?
Zina, içki, kumar…
Bunları saymıyorum bile.
Zaten açık haramlar.
Ama asıl mesele başka.
Yalan söylememek.
Emaneti ehline vermek.
Kul hakkı yememek.
İşi düzgün yapmak.
Çok mu zor?
Hayır.
Ama çok ağır.
Çünkü “dosdoğru olmak”
Sadece camide değil…
Hayatın her yerinde.
Ticarette.
Siyasette.
Memuriyette.
Komşulukta.
Ailede.
Her yerde.
Bir düşünün.
Bir insan ömrü boyunca
hiç eğilmeden, hiç sapmadan
dosdoğru kalabilir mi?
İşte Peygamber Efendimizi (SAS) düşündüren şey buydu.
Sadece kendisi değil…
Ümmeti.
Biz.
Yani bu yazıyı okuyan herkes.
O büyük Peygamber (ASM)
ümmeti için endişeleniyordu.
Biz ise
kendi halimizden bile endişe etmiyoruz.
Bazen insan düşünüyor.
Acaba biz Kur’an’ı gerçekten okuyor muyuz?
Yoksa sadece sesini mi duyuyoruz?
Çünkü o ayet bir emir.
Ve emir açık:
“Emrolunduğun gibi dosdoğru ol.”
Ne eksik.
Ne fazla.
Dosdoğru.
Bazen bir ayet
bir insanı ihtiyarlatır.
Ama bazı kalpler vardır…
Koca bir kitap iner de
hiç kıpırdamaz.
Hayırlı Ramazanlar.
✍️ Erdoğan Serdengeçti